Nešto kao nadrealistička naklapanja

Kolektivna zaumna poezija nastala uz pivo na književnoj večeri

bijelo, buć! beskrajno vrvljenje embriona
koitusni cvet
razbuktali krici božjaka u bjesovima
belo je odavde do vječnosti
a boja nije bitna
ananasa u dajtoni
gdje živi ekstradijegetički pripovjedač

***

otišla, došla kao klatno
u kamenolom
izašla u bezimen
vidi svoj vrt gde
dobija prvi šamar
ubivši krvlju materinom
modre bubrege jučašnje.

***

Anonimni drkadžija na izlogu kozmetičkog salona

Satiru Marsiji

grč: pljusak i salve po zrcalima gradskim
simbolu veverice
koji si na nebesima
i Satijev divni komadu
devojko crvenihh čarapa (šileovskih)
koja tražiš blud
“preobrazivši se u oblika tisuć- i ode”
rasprsnuvši se u jedan bedan presovan cvet
u čiča Balzaku. čiča-gorili.

***
Bogougodnom Brezi

Javio mu se Gospod riječima:
“Breza, zaključaj vrata imena svog!
Zaumna sila vodi te.
Razastrv svinje pečene
po trepezama kućevlasnika vodovoda
unutrašnjost fokalizovanu sledi!
Geometriju razigranih djevica,
blato vremena, suvo granje i prepelice
kao Orest Furijama.
Klati tjeme ćelavo.”